Historia karate zaczyna się na wyspach Riukiu (leżących się na południe od głównego archipelagu wysp japońskich), które zostały najechane przez Japonię w 1609 roku. Pod brutalną okupacją samurajów rdzenni mieszkańcy wysp mieli zakaz noszenia broni. W celu samoobrony, lokalna arystokracja zaczęła praktykować techniki walki oparte na chińskich sztukach walki wręcz, które dotarły tam jeszcze w XIV wieku (dlatego początkowo KARATE zapisywano jako 漢手, co wymawiało się tak samo ale oznaczało “chińską rękę”). Rządy samurajów, a tym samym potrzeba praktykowania karate do samoobrony, skończyły się gdy Ryukyu zostały włączone do Cesarstwa Japonii (prefektura Okinawy) w 1879 r. Karate zaczęło zdobywać popularność po 1905 r. gdy zaczęto uczyć go w szkołach na Okinawie. Między 1912 a 1926 r. Anko Itosu oraz jego uczniowie Gichin Funakoshi oraz Motobu Choki rozpowszechnili je w pozostałej części Japonii. W kolejnych latach Funakoshi czerpiąc inspirację z JUDO* wprowadza do karate stroje zwane GI 着, system pasów oraz hierarchii stopni.

* 柔道 JUDO (柔 płynny/łagodny/ustępujący, 道 droga) dosłownie „łagodna droga”. Japońska sztuka walki powstała pod koniec XIX w.